Czegoś tak głupiego dawno nie widziałem, chyba od czasu 30 dni mroku, o których już pisałem. Z rozbawieniem odkryłem, że oba filmy wyreżyserował Sam Raimi. Facet ma niezły przerób, jego prawo. Ale czemu takie rzeczy wchodzą do kin? Przecież widz nie może być aż tak głupi, prawda? Prawda?!

Wrota do piekieł to krótka historia dziewczyny pracującej w dziale kredytów pewnego banku. Do banku przychodzi stara Cyganka, prosić o dalsze odroczenie przejęcia domu za niespłacony kredyt. Dziewczyna (zgodnie z procedurami banku i na polecenie szefa) odmawia, bo stara przekroczyła już kilka terminów spłaty i nic nie wskazuje na to, by w przyszłości miało być inaczej. Stara Cyganka przeklina dziewczynę i akcja ostro rusza zygzakiem do przodu w otchłań piekła bezsensu.

Mamy tu potężną dawkę spirytyzmu, albo raczej tego, co widz, do którego film jest kierowany, wyobraża sobie pod tym pojęciem. Rumunia, Meksyk, Indie, co za różnica? Wszystkie ciemne krainy spoza USA wylądowały tu w jednym worku z mitologią grecką.

Głupota goni głupotę, schemat goni schemat. W krytycznym momencie bohaterka może liczyć np. na kowadło wiszące na sznurku dokładnie nad głową napastnika. Efekt przestrachu wywoływany jest w najbardziej prymitywny sposób z możliwych - głośnym dźwiękiem połączonym z dynamiczną zmianą obrazu, jak w śmiesznych filmikach na YouTube. Do tego dochodzi spora dawka obrzydlistw - krew z nosa nie kapie, ale sika jak z węża ogrodowego.

Dziewczyna pojawia się na pogrzebie rumuńsko-meksykańsko-klingońskim (jakoś tak), gdzie niechcący przewraca trumnę ze zwłokami, niechcący przewraca ją na siebie i niechcący połyka ze dwa litry zielonego glutożelu, który wylewa się z ust trupa. Horror, normalnie. Wszyscy są oburzeni jej niezdarnością. Jednak kilku sprawnych osiłków w trymiga stawia trumnę na miejsce i towarzystwo, jakby nic się nie stało, powraca do rozmów i pogryzania tartinek. Dziewczyna ociera usta i już jest spoko, nawet się jej nie odbija zielonym.

Wszystko to przebija moment, w którym pojawia siÄ™ nawiedzony kozioÅ‚ mówiÄ…cy ludzkim gÅ‚osem. Scena w zasadzie bez zmian mogÅ‚aby siÄ™ znaleźć w kolejnym Strasznym Filmie. Wtedy zrodziÅ‚o siÄ™ we mnie podejrzenie, że to takie celowe przegiÄ™cie, że może caÅ‚y ten film to ma być pastisz. Tyle że pastisz powinien być… Å›mieszny, a tu ta Å›mieszność wychodzi w sposób niezamierzony, co czyni ten film najwyżej pastiszem mimowolnym.

This entry was posted on Monday, 2009/12/28 at 1:31 and is filed under Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.