Timbuk2 (czyt.: Timbuktu, oczywiście) to kultowa firma z San Francisco produkująca torby dla kurierów rowerowych. Nie mają przedstawicielstwa w Polsce, ale jakimś cudem często te torby u nas widuję. I to niekoniecznie na plecach kurierów rowerowych. Być może dlatego, że są to bardzo dobre torby. Zresztą nie pisałbym o nich, gdybym jednej nie nabył i nie przetestował. I cóż, mimo kilku wad naprawdę jest bardzo dobra. Niestety również jest droga. Za jakość trzeba zapłacić.

Torba jest zaprojektowana dla kurierów rowerowych, ale z powodzeniem można ją używać na co dzień do bardziej przyziemnych zadań. Optymalnie zapakowana torba Timbuk2 jest deszczoodporna. Do tego stopnia, że można z nią wejść pod prysznic, a nawet postawić na chwilę w brodziku i zawartość pozostanie sucha. Rzeczywista, a nie tylko reklamowa, wodoodporność torby jest dosyć istotna dla kuriera rowerowego. Jest też istotna dla każdego, kto często nosi ze sobą dokumenty lub kosztowną elektronikę. Typowe torby na laptopy, nawet te drogie, nawet te znanych firm, są co najwyżej mgło-odporne. Nadają się, żeby w deszczu przebiec pięć metrów od taksówki do drzwi biurowca.

Przed zakupem Timbuk2 używałem torby Crumpler Fishy Slip, która była również porządną torbą i szczerze mówiąc, pod kilkoma względami wygodniejszą od Timbuk2. W pewnym momencie stała się jednak za mała, a Crumpler przestał szyć większe w kolorze czarnym. No, seledynowej przecież nie kupię. Prócz Timbuk2 i Crumplera jest wiele firm produkujących torby kurierskie: Ortlieb, Northface, węgierska Bagaboo czy nawet polskie Timebomb, Ho-lo i Bla23. Jednak tylko Timbuk2 ma na swojej stronie piękny konfigurator torby. Można sobie wybrać niemal wszystko pod własny gust. Jeśli chcecie z niego skorzystać, dam wam jedną radę: nie zamawiajcie, jak ja, czarnej torby z czarnym wnętrzem. Nie licząc słonecznego popołudnia, wszystkiego w środku trzeba szukać po omacku.

Tempo realizacji zamówienia naprawdę mnie zaskoczyło. W tydzień od momentu jego złożenia torba była u mnie. A szyli ją przecież od zera gdzieś w Kalifornii. Co ciekawe, połowę z tego czasu paczka pełzła piętnaście kilometrów z lotniska Okręcie Cargo.

Być może plecak jest wygodniejszy, bo rozkłada równo ciężar na oba ramiona i biodra, ale… Jest kilka ale, które przemawiają na korzyść torby. Dużo podróżuję, a zwiedzanie w moim przypadku wiąże się z ciągłym wyciąganiem aparatu i to całkiem sporego aparatu – lustrzanki z teleobiektywem i wymiennymi filtrami. Wyjęcie lustrzanki z torby to są dwa ruchy bez przerywania spaceru; z plecaka – krótki postój przy murku lub ławeczce. No i w gorące dni plecak równa się mokre plecy. Tak więc w dzikie góry chodzę z plecakiem, a tereny zamieszkałe zwiedzam z torbą kurierską.

Co do samej torby, to wybrałem model średniej wielkości, z kieszenią na laptop i rączką do podnoszenia. Tej rączki często brakuje w torbach kurierskich – do Crumplera musiałem taką rączkę doszyć samodzielnie. Warto zaznaczyć, że rączka w Timbuk2 nadaje się do podnoszenia torby, a nie do noszenia jej na dłuższe dystanse. Klapa torby zamyka się na rzep (velcro), ale w razie potrzeby można zabezpieczyć ją dodatkowo dwoma zatrzaskami typu fastex. Pod klapą znajduje się pięć kieszeni, z czego cztery na suwak. Nie wiem właściwie po co aż tyle. Wystarczyłyby dwie, w tym jedna na suwak. Kieszeń z suwakiem umiejscowionym pionowo w założeniu ma służyć do przenoszenia przedmiotów, które powinny być pod ręką, czyli np. telefonu czy portfela. Można do tej kieszeni sięgnąć bez otwierania klapy torby. W praktyce jest to niewygodne i niebezpieczne – jeśli zapomni się zasunąć suwaka, zawartość może wypaść. W ogóle te kieszenie na panelu frontowym są za małe i za płaskie, by włożyć tam coś większego od małego notesu i paczki gumy do żucia.

Brak kieszeni na klapie to spora wada. Jest to zapewne podyktowane chęcią zapewnienia wyższej wodoodporności, ale… no jednak jej brakuje. W torbie Crumplera sam dorobiłem taką kieszeń, co okazało się doskonałym pomysłem.

Wnętrze. Mimo podobnych rozmiarów zewnętrznych co Crumpler, Timbuk2 ma dwukrotnie większą pojemność. We wnętrzu znajduje się jedna duża kieszeń na suwak oraz kilka mniejszych kieszonek i przegródek. Jak na mój gust, jest ich nawet za dużo. Ta duża kieszeń na drobiazgi lepiej jest rozwiązana w Crumplerze, ponieważ znajduje się na zewnętrznej stronie, bezpośrednio pod klapą. W Timbuk2 jest w środku, więc, gdy torba leży na plecach, to otwarcie tej kieszeni sprawia, że zawartość z niej „wyjeżdża”. Ponadto włożenie tam ciężkich przedmiotów powoduje „zapadanie się” przodu torby. Crumpler jest sztywny, mięsisty i trzyma kształt, a sztywność Timbuk2 zapewnia tylko sama sztywność materiału. To wada i zaleta, bo torba dostosowuje się do ładunku, ale gdy jest pusta, nie trzyma kształtu.

W przeciwieństwie do Crumplera, w Timbuk2 miejsce na laptop jest opcjonalną kieszenią wszytą w torbę. Z niezrozumiałych przyczyn przyszyta jest tylko po bokach. Pod spodem jest dziura. Nie wiem, czemu tak zrobiono. Gdyby kieszeń była przyszyta również od dołu, przegródka za kieszenią mogłaby służyć za wygodne miejsce do przenoszenia papierów czy czasopism. Teraz te mniej sztywne wyjeżdżają pod spodem na dno torby. Kieszeń jest spora, ale płaska i włożenie tam laptopa o przekątnej 15.4 cala uda się tylko, jeśli laptop będzie dostatecznie płaski. Sama kieszeń, czy to pusta czy pełna, niestety wybrzusza się i utrudnia dostęp do zawartości głównej komory. Problem ten rozwiązałem doszywając krótki pasek z rzepem (velcro).

Na przedniej ścianie kieszeni laptopa doszyto dwie taśmy, do których jako tako pasują akcesoria w systemie molle. Wystarczyło by te taśmy doszyć odrobinę inaczej, by te akcesoria pasowały doskonale. Drobny błąd, ale w innych torbach w ogóle nie ma takich taśm. We wnętrzu nie ma żadnych innych gumek ani przegródek, które pozwalałyby powstrzymać pewien rodzaj przedmiotów (np. butelki) przed przemieszczaniem się po całej torbie. W Crumplerze były dwie takie przegródki.

Torba posiada klasyczny dwucalowy (5 cm) pas na ramię z wygodną klamrą na jednym końcu. Klamra po odpięciu wydłuża pas o ustawioną długość, co ułatwia zdejmowanie torby przez głowę, jeśli torba jest wyładowana, a pas bardzo skrócony. Po znacznym skróceniu pasa i dołączeniu paska stabilizującego typu „trzecia noga”, torba zamienia się w stabilny plecak na jedno ramię. Szczerze mówiąc, na rowerze zwykle wolę jeździć z normalnym plecakiem. W przypadku torby plusem jest jednak dostęp do ładunku bez zdejmowania jej z pleców. To spora zaleta, jeśli często robi się zdjęcia.

Reasumując, jest to bardzo dobra torba, ale mogłaby być jeszcze lepsza, gdyby konstruktorzy pomyśleli chwilę dłużej i usunęli kilka banalnych błędów.

This entry was posted on Sunday, 2010/10/03 at 3:50 and is filed under Blog, -, Gadżety. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.