Gdy dostaję coś na własność, zaczynam się zastanawiać, jak to coś usprawnić i dostosować do własnych potrzeb. Mam to od dziecka. W plecakach i torbach doszywam kieszenie, w laptopie i PDA zmieniam konfigurację tak głęboko, jak tylko pozwalają mi umiejętności. To samo dotyczy roweru, samochodu, domu. Niedawno np. skonstruowałem mechanizm wysuwający kosz na śmieci po otwarciu drzwiczek szafki. Przykład ten zapewne wielu z Was wyda się zabawny, ale przecież od takich właśnie drobiazgów kiedyś zaczęła się budowa cywilizacji :)

Ale do rzeczy. Chciałem pisać o gadżetach, a konkretnie o prostym pomyśle, który bardzo zwiększa użyteczność prostego przedmiotu, jakim jest plecak. Parę lat temu przeanalizowałem sytuację i doszedłem do wniosku, że potrzebuję trzech plecaków: miejskiego na co dzień, nieco większego na wycieczki rowerowe lub górskie (tzw. daypacka) i jeszcze większego, na kilkudniowe wyjazdy. Lubię rozwiązania uniwersalne, wiec posiadanie trzech plecaków na różne okazje nie bardzo mi się podobało. Lepszy byłby plecak modułowy, czyli składany z kilku części. Rozwiązań tego typu było wiele i zazwyczaj ograniczały się do tego, że do konkretnego modelu plecaka można było przypiąć konkretny model kieszeni. Ewentualnie można było coś przytroczyć za pomocą pasków zwanych trokami, jeśli plecak miał odpowiednie przelotki. Dopóki chodzi o karimatę czy śpiwór, to OK, ale ciężko obwieszać plecak kilkoma przedmiotami w pokrowcach, bo policja może się pomylić i zgarnąć człowieka za włóczęgostwo.

Solucja przyszła z armii, a konkretnie z armii amerykańskiej. Jest nią system modularny molle, a głównie jeden z jego elementów – taśmy pals. Zasada jest bardzo prosta: plecak jest obszyty poziomo taśmami o szerokości 25 mm (1 cal). Odstęp między taśmami również wynosi 25 mm. Taśmy są przymocowane do materiału plecaka pionowymi szwami, między którymi odległość to mniej więcej 38 mm (1.5 cala). Kieszeń uszyta w tym systemie ma na plecach identyczne taśmy. Wystarczy więc przyłożyć kieszeń do miejsca, gdzie chcemy ją umocować i przepleść między poziomymi taśmami pionowy element mocujący – może to być taka sama taśma lub klips malice. Powstaje w ten sposób całkiem solidne połączenie, które samo z siebie się nie rozepnie.

System molle od razu przypadł mi do gustu. Dzięki niemu ten sam plecak może służyć jako plecak miejski, a po przekonfigurowaniu można z nim iść na wyprawę w góry lub jechać na rower. Dodając odpowiednio duże kieszenie można zwiększyć pojemność plecaka nawet dwukrotnie. Każdą kieszeń można przymocować w dowolnym miejscu plecaka, a co więcej każda kieszeń, niezależnie od producenta, będzie pasowała do każdego plecaka. Zależnie od wielkości kieszeni i stosowanego zapięcia czas mocowania wynosi od kilku sekund do minuty z kawałkiem. Tak więc codzienne przepinanie kieszeni nie jest wygodne, ale poświęcić dziesięć minut na skonfigurowanie plecaka przez podróżą już można. Większość małych plecaków molle dodatkowo posiada klamerki, którymi można je w kilka sekund przypiąć do dowolnego dużego plecaka molle. Jako nośniki systemu mogą posłużyć również kamizelki, panele udowe, a nawet elementy wyposażenia pojazdu. Warunkiem są oczywiście przyszyte do tegoż nośnika calowe pasy. Tak więc nawet z samego pasa biodrowego i kieszeni można zmontować butpack przydatny na wycieczkę rowerową.

Przy zakupie plecaka i akcesoriów trzeba jednak uważać, żeby się niemiło nie naciąć. Niektórzy polscy producenci uparli się stosować system oparty na taśmach 20 mm, który oczywiście nie pasuje do uniwersalnego molle – kieszeń da się przyczepić, ale połączenie jest słabsze a materiał się marszczy. Na całym świecie produkuje się akcesoria przeznaczone niemal wyłącznie do standardu 25 mm, więc kupowanie plecaka w innym systemie nie ma sensu.

System modularny ma też wady. Placak wygląda nieco topornie, a kieszenie przymocowane pasami jednak trochę odstają, co czyni plecak mniej wygodnym np. między półkami sklepowymi. IMHO sensownym rozwiązaniem jest kupienie plecaka, który w wersji podstawowej jest wyposażony co najmniej w jedną wszytą kieszeń, najlepiej jeśli nie wystaje ona z obrysu głównej bryły, jak np. w polskim plecaku Wolverine.

Ważny jest również materiał z jakiego jest zrobiony plecak. Najlepsza jest cordura, bo przerwać czy przetrzeć ją to jest wyzwanie. Jeśli plecak ma służyć do dłuższych wypraw, przydatny będzie pas piersiowy i pas biodrowy. Reszta to już kwestia indywidualnych upodobań. Plecak najlepiej przymierzyć, włożyć do środka np. zrolowaną kurtkę i przejść się kawałek. Jeśli nie ma regulowanego systemu nośnego, to wygodniej niż podczas tego testu już nie będzie. Plecaka kupowanego za granicą przez internet przymierzyć się nie da. Tam trzeba zaufać opiniom innych użytkowników, więc przed zakupem warto przegrzebać fora dyskusyjne i strony użytkowników. Są też polscy producenci sprzedający wyłącznie wysyłkowo, np. Miwo Military Praszka, której to firmy plecak posiadam, konkretnie 35-litrowy model Wizna. Firma deklaruje, że plecak jest wykonany z cordury, natomiast moim zdaniem mocno mijają się z prawdą, bo na oko jest to podwójny nylon. Wytrzymałość w efekcie jest pewnie podobna, ale ciężar za to większy. Plecak Wizna jest jednokomorowy, bez żadnych przegródek czy kieszonek. W moim przypadku nie był to problem, bo od razu sam takowe wewnątrz doszyłem. Dorobiłem również pas piersiowy i biodrowy, co zdecydowanie podniosło komfort noszenia plecaka.

Powinienem tę notkę zakończyć jakoś intelektualnie. Powiem więc, że czasem warto się na chwilę zatrzymać i pomyśleć, co można zrobi lepiej. Proste rozwiązania w każdej dziedzinie życia oznaczają postęp. Rozwiązania te pojawiają się, kiedy uświadomimy sobie, że istnieje jakiś problem i że jest on możliwy do rozwiązania.

This entry was posted on Saturday, 2009/12/05 at 16:09 and is filed under -, Gadżety. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.