Byłem na obchodach wybuchu powstania na placu Krasińskich. Jestem młody, mam 17 lat i pewnie powinienem być znudzony i poirytowany nadętą formą. Nie jestem, bo to wcale nie jest tak jak Pan Rafał napisał :”Prezydent musi strzelić smutną gadkę, smutna ceremonia musi się odbyć.” Są uroczystości dla powstańców, bo oni ich potrzebują, jest więc apel poległych i gadki osobistości, ale są też uroczystości dla młodych np. świetny, poruszający koncert. Nie możemy odbierać powstańcom ich święta, ale trzeba dać coś młodym. Niech więc powstają filmy takie jak Hardkor 44, niech muzeum powstania zaprasza zespoły z zagranicy (bodajże rok temu była Apocalyptica), niech historia stanie się popularna, bo ludzie nie potrzebują skostniałych faktów, ale życia.

Co do Warszawy, powiem, że jestem w niej zakochany, bo to moje miasto, mała ojczyzna i może dlatego lubię jej wygląd. Jestem zauroczony Krakowskim Przedmieściem, Placem Teatralnym, gdy wychodzę w nocy z opery i widzę iluminacje budynków, lubię mosty na Wiśle, Metropolitan sir Normana Fostera i wieżowiec Rondo 1. Wiem, że większość to postkomunistyczny syf, ale trzeba oddać sprawiedliwość, stolica pięknieje i pięknieć będzie, a choć nie jest miastem marzeń, to może będzie nim dla moich dzieci i wnuków. Od nas zależy, czy tak się stanie. Postarajmy się :)

Na zakończenie dodam, że zawsze ogromnie wzrusza mnie godzina W, gdy wyją syreny i wszystko tak jakby na moment zamiera. Chwała bohaterom!

A Amerykańskie kino stale serwuje nam katastroficzne wizje czy to fikcyjne, czy oparte na faktach.

A co do Pearl Harbor albo wcześniejszego Tora, Tora, Tora- może kręcono je ku przestrodze, albo żeby przedstawić amerykański punkt widzenia tych wydarzeń. To że powstał jakiś film historyczny o porażce to za mało, aby mówić o jakimś zachwycie nad klęskami.

Myślę też o moim mieście, które jest takie paskudne dlatego, że kiedyś wystąpiło tu niezłe zagęszczenie bohaterów na kilometr kwadratowy. Myślę o tym, kiedy jestem w Krakowie, Paryżu, Pradze. Dziś mało kto wie, że Warszawa była pięknym miastem. Zgwałcona przez wojnę, odarta z godności przez komunistyczną odbudowę, spospolitowana tanią architekturą początków kapitalizmu. I kiedy jakiś nowy Warszawiak, który przyjechał tu zarabiać kasę, opowiada mi, jaka ta Warszawa brzydka, to mnie boli, tak fizycznie.

Nigdy w życiu nie miałem trybuny ludu w ręku, a to z prostej przyczyny. Jestem ideowym konserwatystą i nienawidzę wszystkiego co jest na lewo ode mnie z komunizmem na czele. Wielu krytyków powstania warszawskiego ma prawicowe poglądy i doczepianie im etykiety komunistów jest po prostu głupie.

Wracając do przeszłości. Polski ruch oporu to nie tylko Armia Krajowa. Była tez tak organizacja o dumnej nazwie Narodowe Siły Zbrojne. Bojownicy tej organizacji byli przeciwni wybuchowi antyniemieckiego powstania ponieważ zakończyło by się to narodową rzezią. Jak czas pokazał była to przytomna i trafna ocena. Niestety.

P.S. Mnie oczywiście zależało na wywołanie dyskusji, konfrontacji stanowisk, niż przyjmowanie jakiegoś jedynie słusznego stanowiska. W sytemie demokratycznym po prostu tak wypada.