Postanowiłem zmienić ten stan rzeczy. Możliwe jest zamocowanie koła zapasowego na zewnątrz, na specjalnych uchwycie, ale to niewygodne rozwiązanie i ryzykowne z kilku względów, chociażby dlatego, że przy cofaniu i puknięciu w znak drogowy można wybić tylną szybę. Sięgnąłem więc po rozwiązanie prostsze. Odgiąłem i odciąłem szlifierką kątową uchwyty na lewarek, po czym zamalowałem je farbą antykorozyjną. Włożyłem koło stroną zewnętrzną do dołu. Ponieważ oryginalna śruba mocująca koło nie pasowała, wykonałem nową. Wystarczyło rozciąć jedno ogniwo grubego łańcucha i zespawać je z krótką śrubą 10 mm. Nie jest to może najlepsza stal do spawania, ale się udało. Śruba jest potrzebna, by np. podczas dachowania koło nie wyrwało się ze swojego łoża. Mało prawdopodobne, ale możliwe. Z karimaty w 5 minut zrobiłem rodzaj kubełka, by nic nie obijało się o wnętrze felgi. Być może warto by było go wyprofilować na podobieństwo doniczki, ale mi się nie chciało. I gotowe. Prosta sprawa, połowa drobiazgów nie zajmuje już miejsca w bagażniku, a środek ciężkości samochodu obniżył się… o jakiś milimetr.

Być może zanudziłem większość z Was tym krótkim textem, ale komuś pomysł może się przydać. Pomocnicze słowa kluczowe to: Jeep Grand Cherokee WJ WG, bagażnik, koło zapasowe, czemu oni na to nie wpadli, Adam Słodowy.

Może i brzmi idiotycznie, ale to nie znaczy, że film musi być zły. To horror z elementami czarnej komedii. Umowność konwencji jest tak oczywista, że wszelkie nielogiczności i naginanie praw fizyki przechodzi bez zgrzytów. Jak już wielokrotnie wspominałem, jestem wielbicielem kina skandynawskiego. Dead Snow to film norweski, więc już na starcie miał u mnie punkty za pochodzenie. Produkcja jest na poły amatorska. Z pewnością budżet nie był wysoki, choć nie widać niedociągnięć realizacyjnych. Lwia jego część musiała pójść na charakteryzację zombiaków i to wyszło naprawdę przyzwoicie. Właściwie wszystko, czego można by się tu czepnąć wynika z założeń gatunku, więc ewentualnym krytykom brakuje argumentów.

Film jest jednak nierówny. Przez pierwsze kilkadziesiąt minut można się nieźle wystraszyć. Kiedy horror zamienia się w film gore, atmosfera się zmienia. Tak zwykle jest, że pokazanie zła w pełnym świetle dnia czyni to zło mniej przerażającym. Miejsce grozy zajmuje czarny humor i od tego momentu oglądamy jakby inny film. Studenci są zmuszeni stawić czoło potworom. Na szczęście nie brakuje im rekwizytów z piłą łańcuchową na czele, więc kolorystyka z białej przechodzi w czerwoną.

Jeśli ktoś nie brzydzi się filmów gore (krew, flaki, mózgi etc.) to spędzi przed telewizorem bardzo miłe półtorej godziny. Zdecydowanie odradzam oglądanie Dead snow z ciocią z Koluszek, z moherową babcią, oraz z dużo młodszym rodzeństwem.

Również miło, że wydawnictwo Powergraph otrzymało łącznie siedem nominacji, czyli (prócz powyższych):
• Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe Roberta M. Wegnera w kategorii „Najlepsza książka polska”;
• Labirynty Michała Cetnarowskiego również w tej kategorii;
• Za godzinę powinna tu być ze zbioru Zaksięgowani Jakuba Małeckiego w kategorii „Najlepsze opowiadanie polskie”;
• Labirynty ze zbioru pod tym samym tytułem autorstwa Michała Cetnarowskiego, również w kategorii „Najlepsze opowiadanie polskie”.

Jeżeli ktoś z Was uzna za stosowne zagłosować, to przypominam nieoczywistą oczywistość, że jedna osoba może oddać tylko jeden głos. Można, ale nie trzeba, głosować w każdej kategorii. Głosować można na stronie Katedry.

Panie doktorze, jestem gruba. No, widzę, nawet bardzo gruba. A przecież wszystko, co pani zeżarła, dostało się do pani wnętrza przez usta, nad którymi ma pani kontrolę. A skoro wygląda pani, jak wygląda, to znaczy, że sama pani do tego doprowadziła. Logiczne? Dr Dukan zauważył oczywistą oczywistość, że dieta odchudzająca oparta na wyrzeczeniach nie działa. Gdyby grubas miał silną wolę, to nie byłby grubasem. Klasyczny przykład odchudzających się megagrubasów polega na oszukiwaniu się. Cały dzień morderczej diety, a w zamian wieczorem zasłużona nagroda w postaci wiadra makaronu z serem, karmelem, syropem klonowym i smalcem.
A, i cola light.

Wprawdzie dr Pierre Dukan to Francuz, ale jakimś cudem mu wyszło. Stworzył dietę Protal, która nie wymaga głodzenia się, a działa. Czemu o tym piszę, nie będąc grubasem? Mimo softowego pakowania na siłowni i zamiłowania do piwa, mieszczę się w indexie BMI, wyniki cholesterolu i całej reszty są w normie, no i potrafię dotknąć palców stóp bez zginania kolan. Czyli jestem w górnych kilkunastu procentach moich równolatków, jeśli chodzi o stan techniczny. Mimo to jakiś czas temu postanowiłem dla własnego dobrego samopoczucia schudnąć 5-7 kg. Próbowałem diety kapuścianej – do niczego, prowątrobowej – nie poskutkowała, niskotłuszczowej – z niewielkim rezultatem. Najlepiej wypadła dieta żetem (Żryj Mniej), ale jak ją utrzymać, jeśli mimo próśb i gróźb żona i tak podtyka pod nos porcję dla drwala i ciasteczka?

Skoro lubię gadżety i wożę w samochodzie sprzęt, który pozwoli mi przetrwać w dżungli, to tłuszcz powinien być dla mnie gadżetem wewnątrzustrojowym – ostatnią linią obrony w walce o przetrwanie. Tycie nie jest błędem ani awarią organizmu, lecz przystosowaniem ewolucyjnym, zapasem na czarną godzinę. Organizm współczesnego człowieka głupieje, gdy dostaje łatwo przyswajalne kalorie w praktycznie dowolnych ilościach. Kiedyś, kiedy system był w fazie kalibrowania, na te kalorie trzeba było ciężko zapracować; teraz wystarcza ruch ręką do paczki z chipsami. Przed wyprawą na biegun, albo zbliżającą się wojną pewnie warto by nieco przytyć. To nie problem, dajcie mi dwa tygodnie, a przytyję i zrobię to z niekłamaną przyjemnością – nigdy nie odważyłem się zamówić kubełka dla dwojga w KFC. Jednak w warunkach, w jakich żyjemy, rozsądniej jest być szczupłym.

Organizm sam powinien wiedzieć, czego potrzebuje (szczególnie widoczne jest to u kobiet w ciąży), jednak współczesny przemysł spożywczy oszukuje go na wszelkie możliwe sposoby. Musimy więc zająć się sprawą sami. Organizm wywiera na nas presję, byśmy jedli. Presja ta nazywa się uczuciem głodu. Nasz racjonalny umysł musi się temu przeciwstawić, a skoro nie potrafi, to trzeba zmniejszyć ową presję organizmu. Sposobem na to jest stosowanie diety dr Dukana opisanej w książeczce Nie potrafię schudnąć. Z tą dietą łączą się pewne niedogodności, ale naprawdę nie są poważne.

7 kg to niedużo. Pewnie osiągnąłbym ten efekt, odstawiając piwo i junk foody. Chipsy chipsami, ale piwa zabrać sobie nie pozwolę! Postanowiłem podeprzeć się autorytetem, tym bardziej, że efekty działania diety Protal mogłem obserwować na obiektach w moim bliskim otoczeniu.

Nie lubię języka, jakim pisane są poradniki. Wolałbym informację w postaci uproszczonej, bez powtarzania pięć razy, że jestem dzielny i dam radę. Sens diety Protal dałoby się szczegółowo zapisać na czterech stronach A4. Nie uczyniono tak z dwóch podwodów: po pierwsze większość ludzi potrzebuje chaotycznej formy poradnika, a po drugie trudno sprzedać za rozsądne pieniądze cztery strony A4.

Człowiek jest przystosowany do jedzenia mięsa i najtrudniej mu zrezygnować właśnie z niego. Byłoby to zresztą niezdrowe. Tak więc podstawą diety proteinowej jest mięso i inne formy białka zwierzęcego. Nie będę opisywał szczegółowo całej diety, kupcie książkę, ale napiszę, czego po dwóch tygodniach najbardziej mi brakuje. Brakuje mi oczywiście piwa, które jednak musiałem czasowo odstawić; brakuje chleba i wszelkich wyrobów mącznych, a także skrobi (ziemniaki, kasza, ryż). Tłuszczu brakuje najmniej, a słodyczy wcale. To oczywiście zależy od indywidualnych upodobań. Faktem za to jest, że dieta proteinowa działa.

W niedługim czasie wrzucę tu kilka przepisów na dania zgodne z dietą Protal. Może w ten sposób pomogę komuś przejść trudny okres w miarę bezboleśnie.