Czy ktoś tu widział boga?

publikacja: Fahrenheit 3/2003

Patrzyłem z góry na pogięte blachy wbitych w siebie samochodów. Jakaś pani nie zauważyła czerwonego światła, jakiś napaleniec nie zmieścił się w zakręcie, albo może zawiodły hamulce w zdezelowanej Skodzie. Kto wie… Niewiele było widać przez kłęby pary z pękniętej chłodnicy. Zatrzymywały się kolejne samochody, ktoś próbował zorganizować akcję ratunkową. Jeśli chodzi o mnie, było na to za późno. Unosiłem się coraz wyżej. Kilometr stąd widziałem zbliżający się ambulans i straż pożarną. Nieco dalej Justynę podgrzewającą obiad i nakrywającą do stołu. Dziś sama zje. Ma jeszcze godzinę spokoju. Potem się dowie.

Przede mną stał kudłaty facet w skórze niedźwiedzia. Capiło od niego niemiłosiernie. Za mną śmiało się i paliło skręty pięciu żołnierzy amerykańskich z drugiej wojny światowej - załoga Shermana trafionego pociskiem niemieckiego Tygrysa gdzieś w Ardenach. Widać niektórzy czekali znacznie dłużej niż ja - logistyka wyraźnie tu szwankowała. Kolejka była naprawdę spora i poruszała się w ślimaczym tempie. Jak okiem sięgnąć w prawo i lewo na wierzchołkach nieruchomych chmur wiły się znudzone ogonki.
Nie miałem chęci z nikim gadać. Wspomnienie niedawnej śmierci było wciąż żywe. Nie wiem nawet ile czasu jeszcze minęło nim dotarłem do stanowiska odprawy.
- Imię i nazwisko? – zapytał strażnik. Miał wyraz twarzy zblazowanego urzędasa.
- Tomasz Zieliński.
- Data śmierci?
- Szósty stycznia dwa tysiące dwa.
- Prawie końcówka… Wiek?
- Trzydzieści pięć lat.
- To będzie sektor 3487-C. Przyczyna śmierci? Zresztą… no tak. Może pan nie pamiętać. Ściągniemy sobie z centrali.
Wysuwając czubek języka naskrobał coś gęsim piórem w wielkiej księdze, po czym włożył kartę magnetyczną w szczelinę terminala. Zauważyłem identyfikator krzywo przypięty do jego sukni. Było na nim nabazgrane imię: „Piotrek”. Ciekawe, czy to przypadek, czy też strażnicy przy wszystkich bramach noszą to imię.
- To musi pan zostawić przed wejściem – Piotrek wskazał telefon komórkowy, który trzymałem w dłoni.
I tak się nie przyda. Rzuciłem go na sporą stertę telefonów, notesów elektronicznych i pilotów od tv.
- Obrączkę i portfel proszę włożyć do tego pudełka – ciągnął strażnik.- Tu proszę podpisać.
- Co to jest?! – nie wytrzymałem.- Niebo czy zakład karny?!
Popatrzył na mnie zaskoczony.
- Niebo, ale porządek też musi być. Proszę podpisać.
- Dlaczego tyle to trwa? – Skrobałem niestarannie podpis łaskocząc się pierzem w ucho.
- Za dwanaście lat dostanie pan pocztą kartkę z przeprosinami. Nie wyrabiamy się.
- Ale co jest przyczyną tych kolejek?
- Ilość chętnych. Server nam padł… – Widząc moje zdziwienie wyjaśnił dokładniej: Najpierw wpuszczaliśmy papieży, za wyjątkiem tego, który okazał się być kobietą (zresztą w ciąży), potem szli biskupi, księża etc. No a potem to już według stopnia pobożności. Przy jakimś hiszpańskim szlachcicu okazało się, że system nie przyjmuje nazwiska dłuższego niż sześćdziesiąt cztery znaki. Ktoś próbował to ręcznie poprawić i wszystko się wypier—
Strażnik złapał się za gardło i wybałuszył oczy. Z trudem łapał oddech. No tak. To było Niebo. Brzydkie wyrazy były niedopuszczalne.
- Panie – wychrypiał wciskając mi kartę w dłoń.- Idź pan już stąd.
Przeszedłem przez bramę. Chodnik doprowadził mnie do przebieralni. Za parawanem i zrzuciłem ubranie - to samo które miałem w momencie śmierci. Jak w ogóle dusza może posiadać ubranie, o telefonie komórkowym nie wspominając? Siła przyzwyczajenia… Ciekawe czy tu jest zasięg?
Spojrzałem w lustro. Byłem w tym samym wieku, co podczas wypadku i miałem się już nie starzeć. Może więc i lepiej, że zginąłem młodo. Niezbyt to miła perspektywa iść przez wieczność o lasce zapominając co i rusz własne nazwisko. Z drugiej strony, w takim systemie noworodki też mają przesrane.
Jakaś kobiecina podała mi moje nowe ubranie. Była to chropowata lniana suknia (oczywiście biała) w rozmiarze XL z jedną tylko kieszenią na kartę identyfikacyjną. Kieszeń była zapinana na rzep.
- Skrzydła pan życzy?
- Będę mógł sobie polatać? – zapytałem z nadzieją.
- To atrapa, żeby ładnie wyglądać. Na prawdziwe trzeba sobie zapracować.
- W takim razie dziękuję.

Byłem w Niebie. Hmmm… Szczerze mówiąc, większą radość sprawił mi kiedyś zakup łodzi motorowej. Może dlatego, że byłem ateistą…
Opuściłem kompleks bramny i znalazłem się na wielkim brukowanym placu. Moją uwagę zwrócił facet trzymający tabliczkę z napisem „przewodnik”.
- Ile kosztują pana usługi – zapytałem.
- Panie! Chcesz pan w Niebie płacić?!
- Tak za darmo mnie pan oprowadzi?
- Niezupełnie. Za dobry uczynek zwiększy mi się współczynnik świętości.
- Co?
Wskazał ręką nad swoją głowę. Coś tam jaśniało ledwo widocznie. Aureola chyba, ale cieniutka jakaś.
- Cieniutka jakaś, nie? – powiedział.- Oprowadzę kilku takich jak pan to pojaśnieje. Będzie świeciła, że hej! Gdzie pana zaprowadzić?
- Sektor 3487-C. Postaram się nie sprawiać trudności.
- Nie, nie. Trudności są jak najbardziej wskazane. Chodź pan, będzie miały spacerek.
Jego suknia na plecach miała dwa okrągłe, siepiące się wycięcia. Z łopatek wyrastały mu skrzydełka. Nie za duże, wielkości może gołębich. Odwrócił głowę i napotkał mój wzrok.
- Małe, ale własne – uśmiechnął się.- Co mam protezy nosić. Zaczekam, aż mi urosną. Na razie to se muchy mogę odgonić.- Zatrzepotał skrzydełkami i zachichotał.- Tylko much tu nie ma… Pan który rocznik
- Sześćdziesiąty piąty…
- Mówię o roku śmierci oczywiście.
- Dwutysięczny drugi.
- Ja dwutysięczny pięćdziesiąty.
- Z Warszawy?
- Skąd pan wie? – zdziwił się.
- Mówi pan „se”. Coś się zmieniło w Warszawie od mojej śmierci?
- Ja wiem… Trochę. Większy ruch. No i metro dochodzi prawie do Huty.
- Jest obwodnica?
- Gdzie tam!
- A Pałac Kultury stoi?
- Stoi. Szkłem obłożyli. Już nie jest najwyższy. Mogę zapytać jak pan umarł?
- Wypadek samochodowy.
- Podobnież jak ja. Sunę sobie IHT na automacie przez MŚD a nagle jak mnie DSC nie pier—
Przewodnik złapał się za gardło upadając na kolana. Próbowałem go podtrzymać, ale zaplątałem się w suknię i wyłożyłem się razem z nim.
- Ku…leczka zamszowa… – zreflektowałem się w porę rozcierając stłuczony łokieć. Skończyło się na lekkim łaskotaniu w gardle.
- Nie mogę się przyzwyczaić – wydyszał przewodnik, gdy pomagałem mu wstać.- Zaraz przejdzie.
Usiedliśmy na ławce. Niebo wyglądało tak, jak je sobie kiedyś wyobrażałem. Park. Równe alejki, niebieskie ławeczki bez brzydkich napisów, latarnie bez odłażącej farby i starannie przycięte drzewka. No i snujące się grupki dyskutujących ludzi w białych sukienkach. Niektórzy mieli słusznych rozmiarów skrzydła, ale nie było pewności, czy prawdziwe. Nieco dalej zaczynały się zabudowania. Nawet ładne. Kilku bardziej zasłużonych aniołów polatywało między nimi dostojnie. Było słonecznie, choć w powietrzu wisiała delikatna mgiełka.
Nagle mnie olśniło. Zrozumiałem czego mi brakuje.
- Jak mogę sprawdzić, kiedy przybędzie moja żona? – zapytałem.
- Chodź pan.- Przewodnik odzyskał już głos.
Poprowadził mnie do terminala wyglądającego jak bankomat. Wziął moją kartę identyfikacyjną i włożył w szczelinę czytnika.
- Jak się nazywała?
- Justyna Zielińska.
Wklepał to na małej klawiaturce.
- Rocznik?
- Śmierci? Nie mam pojęcia. Umarłem pierwszy.
- No to problem będzie. Rocznik to najważniejszy identyfikator.
- Ale… Nie znam go.- Opadły mi ręce.- Ona może jeszcze żyć.
- Wykluczone. Tutaj czas biegnie inaczej. Koniec świata już był. Wszyscy trafili do kolejki w przypadkowe miejsce. Pana małżonka jest tu lub jeszcze w kolejce. Jeśli umarła jako druga to ona musi pana znaleźć. Zna pana rocznik.
- Nie ma innego sposobu?
- Niestety.- Oddał mi kartę i poszliśmy dalej.- Niebo jest bardzo skomplikowane. Jest wiele poziomów do których się trafia w zależności od stopnia pobożności, stosunku dobrych i złych uczynków. Niektórzy mówią, że nie sposób nawet ustalić granicy między Niebem a Piekłem. Chociaż… co ja tam wiem o piekle…
- A my na wysokim poziomie jesteśmy?
- Nie bardzo. Ledwo się prześlizgnęliśmy nad czeluścią piekielną. O! Pana mieszkanie.
Wskazał mi pokój na parterze ośmiopiętrowego błękitnego bloku.
- To ja już pana zostawiam…
- Dzięki! – rzuciłem za nim, ale już odchodził. Pomachał mi jeszcze skrzydełkami na pożegnanie. Jego aureola stała się jakby nieco wyraźniejsza. Uniosłem wzrok, ale nad moim czołem nic nie jaśniało. Właściwie to nawet lepiej – przy świetle trudno zasypiam. Pomacałem się po plecach – też nic. Co tam… Pracuj, pracuj a skrzydła same ci wyrosną.
Wszedłem do środka małego pokoju i zatkało mnie.
- Trzypoziomowa prycza w raju?! – wykrzyknąłem.- Ja pier… wiastkuję takie wczasy…
Zachrobotało mnie w gardle mocniej niż poprzednio.
- Niech pan spełnia dobre uczynki, to trafi pan na wyższy poziom - rzucił facet ze środkowej pryczy unosząc głowę.- Tutaj nic nie jest ostateczne. Sam musi pan znaleźć własne Niebo.
- Klasa ekonomiczna? Rozumiem… Jest tu chociaż jakiś prysznic? – zapytałem rozglądając się.
- Po co? Jest pan bezcielesny.
Spojrzałem po sobie i pomacałem się. Ciało było na swoim miejscu; tylko brzuszek trochę zmalał.
- To złudzenie, żeby nie wariować – wyjaśnił facet.- Kibelków też nie ma.
- Po drodze bar mleczny widziałem. Jak się je to potem trzeba…
- To złudzenie…
Przelotnie pomyślałem o stopniu skomplikowania programu rzeczywistości wirtualnej pozwalającemu stworzyć aż taką iluzję. Odrzuciłem jednak te pomysły. To było Niebo, a nie fantomatyka. Nie żyłem. Byłem martwy. Byłem aniołem. Żeby być ścisłym - na razie aniołem nielotem.
- Są tu jakieś gazety?
- A o czym tu można pisać? Tu jest Niebo.
- A pan co? Leży pan tak cały czas?
- Odleżyny mi nie grożą.
- Ale… Ja nie mogę tak wegetować. Chciałbym znaleźć moją żonę.
- Sprawdzał pan przez terminal? Może poszła do Piekła.
- Na pewno nie!
- A to dlaczego?
- Bo… to dobra kobieta była.
- Spokojnie… tu wszystko toczy się bardzo powoli. Wie pan ile czasu tak sobie leżę? Osiemdziesiąt siedem lat. I nic mi nie drętwieje. Za życia byłem listonoszem, to teraz leżę. Spotkałem kiedyś faceta, który siedzi w Niebie od siedmiuset lat.
- Od ilu?!
Usiadłem z wrażenia na krzywym stołku. To był jedyny mebel w pokoju nie licząc pryczy.
- Muszę się przejść – oznajmiłem.
- Niech pan zaczeka. Pójdę z panem.
Zeskoczył lekko na ziemię jakby leżał od kwadransa. Był chudy, łysawy i miał na oko sześćdziesiąt lat.
- To nie jest tak, jak być powinno… – westchnąłem patrząc na niego.
- A co się panu nie podoba?
- System. Na przykład… ma pan sześćdziesiąt lat. To nie to samo co czterdzieści, albo trzydzieści…
- To się panu tak wydaje.- Uśmiechnął się.- Tak pan widzi ludzi, jak pan chce. Dla siebie mam trzydzieści lat, dla pana sześćdziesiąt. Tu nie ma jednej rzeczywistości. Nie ma nawet gwarancji, że słyszymy nawzajem dokładnie swoje słowa. Mogę zerknąć na pana kartę? Nie jest źle - stwierdził gdy mu ją podałem.- Status dobrodzieja trzeciej kategorii.
Faktycznie. W dziewięćdziesiątym ósmym przekazałem sporą sumkę na jakąś fundację. Ulga podatkowa była.
- Znudziło się panu leżeć?- zapytałem chowając kartę.
- Jakoś tak mnie pan zaraził tą aktywnością. Gdzie pan chce iść?
- Żony szukać.
- Ho, ho. Nie wie pan w którym jest sektorze, ani nawet w którym Niebie.
Wyszliśmy na zewnątrz i ruszyliśmy alejką przed siebie.
- Kiedyś myślałem, że Niebo jest jedno.
- To bardziej skomplikowane. Widzi pan: odległe obiekty giną we mgle. – wskazał palcem.- Wystarczy chcieć gdzieś dojść i po krótkim spacerku to miejsce wyłoni się z mgły. Tak może pan trafić w każde miejsce tego Nieba. Ale żeby dostać się na inny poziom trzeba awansować w hierarchii.
- Spełniając dobre uczynki?
- Właśnie. Ale popyt słaby. Było jakiś czas temu wielu natrętów, którzy obłapiali ludzi na spacerze proponując umilenie przechadzki śpiewem albo deklamacją poematów. Dziś są piętro niżej. Za natręctwo właśnie.
- A piętro niżej jest już Piekło. Więc pan po prostu leży?
- Mnie to wystarcza. Heniek jestem.- Podał mi rękę.
- Tomek.
Szliśmy tak po prostu przed siebie coś ze dwa dni. Głodu nie odczuwałem, zmęczenia też. Mogłem tak iść i iść. W końcu się ocknąłem z błogiego odrętwienia. Tak łatwo się nie dam przerobić!
- Musi być jakiś sposób, żeby odnaleźć Justynę!
Heniek spojrzał na mnie kwaśno.
- Ty znowu o tym. Tak fajnie się szło.
Chyba moje czarne myśli doprowadziły nas do jakiś slumsów. Krzywe domki, suknie jakby nieco przyszarzałe. Zatrzymałem się przed wyskrobanym na ścianie napisem „Boga nie ma”. Poniżej zasklepiała się właśnie dziura w chodniku, przez którą został strącony autor napisu. Literki stały się bledsze i znikły po kilku sekundach.
- Można jakoś sprawdzić piekielny server?- zapytałem Heńka.- Może zrobiła jakieś głupstwo po mojej śmierci i jest piętro niżej?
- Nie wiem, ale Piekło mogę ci pokazać. Totalny chaos. Każdy robi co chce.
Rozejrzał się dookoła, jakby to coś mogło zmienić, i odsunął metalową pokrywę studzienki. Po metalowych stopniach zeszliśmy do ciemnego kanału. Kilka minut dreptaliśmy po omacku po wilgotnych kamieniach, aż mrok zaczął blednąć. Za kolejnym zakrętem był nasz cel.
Szczelina jaśniejąca żółtopomarańczowym światłem była zbyt wąska, by przez nią było coś widać. Poruszyłem kamieniem. Lekko drgnął. Wcisnąłem palce i podważyłem go.
„Niczego sobie nie złamię. Bezcielesny jestem” – tłumaczyłem sobie.
Kamień spadł mi na nogę, ale prawie nie zabolało. W twarz uderzyło mnie gorące powietrze. W błyskach płomieni jakieś półnagie postacie tańczyły w rytm ostrej muzyki.
- Mówiłem ci: chaos – powiedział mi do ucha Heniek.- Tam jej nie znajdziesz. Jak tam może w ogóle działać sieć informatyczna? Nie wiem, co ci turyści tam widzą…
- Turyści?
- Nie warto o tym gadać. Sporo jasności aureoli to kosztuje.
Pociągnął mnie za rękaw w kierunku wyjścia.
Zasunęliśmy pokrywę i ruszyliśmy dalej. Za rogiem trafiliśmy na demonstrację. Tysięczny tłum szedł ulicą niosąc transparenty i skandując jakieś hasła.
Demonstracja w Niebie. Niezły klimat.
Jakiś nieopierzony anioł-aktywista szurając nartami podszedł do mnie z plikiem karteczek. Podetknął mi go razem z gotowym do użycia gęsim piórem.
- Przyłączą się panowie do naszego protestu? – rzucił bez większej nadziei.
- Co to za protest? – zapytałem dyskretnie zerkając w dół na jego niecodziennie obuwie.
Aktywista pokazał palcem na transparenty. Przeczytałem kilka haseł: „Amnestia dla zbłąkanych dusz”; „Igrzysk, igrzysk i jeszcze raz igrzysk”; „Otworzyć granice”; „Połączyć rodziny”;
- Połączyć rodziny? – zainteresowałem się.
- Jeśli na ten przykład żona pana zdradzała to jest w piekle – wyjaśnił.- To jawne wypaczenie sprawiedliwości. Pan tutaj sam, a żona i jej kochanek baraszkują razem na dole. Bezduszny system rozerwał rodzinę. Nawet widzeń z dziećmi nie ma, jeśli są na innym poziomie.
- Lepiej się nie przyłączać – ostrzegł mnie Heniek.
- A to czemu?
- Pierwszy człon słowa „demonstracja” brzmi niezbyt święto-poprawnie. Za to można być strąconym.
Miał rację. Odprawiłem aktywistę. Odszedł szurając nartami.
- Po co mu te narty? – zapytałem po chwili.
- Zabezpieczenie anty strąceniowe. Gdy zaczynasz bluźnić to rozstępuje się pod tobą ziemia, ale narty są długie, więc nie spadasz.
- Pomysłowe…
Przeszliśmy kilka kroków gdy poczuliśmy silny wstrząs. Odwróciliśmy się natychmiast. Część ulicy zapadła się pochłaniając aktywistę i większość demonstrantów. Reszta rozpierzchła się w panice porzucając transparenty. Płomienie piekielne błyskały jeszcze chwilę, po czym ulica sama się naprawiła.
- No to się przejechał na tych nartach - mruknąłem.- Sprawnie jest to tutaj załatwiane, ale co z wolnością wypowiedzi?
- Tu nie o wolność chodzi. Chodzi o szczęście. Szczęśliwym można być tylko w stabilnym społeczeństwie. Wolność to destabilizator, a przecież nie ma szczęśliwości bez stabilności.
W odpowiedzi przeszkodziło mi światło bijące z góry. Z Nieba zleciała promieniująca jasnością piękna anielica w jedwabnej sukni. Miała ogromne skrzydła. Musiałem zmrużyć oczy. Miękko stanęła na ziemi obok nas. Uśmiechnęła się jak dobra wróżka z bajki i powiedziała:
- Wystarczy pomyśleć dokąd chcesz iść by tam dojść.
- Dziękuję. Już to wiem – odpowiedziałem jak tylko umiałem najgrzeczniej.
Anielica przekrzywiając głowę patrzyła na mnie jeszcze dobrą minutę uśmiechając się łagodnie. Wtedy załapałem co miała na myśli, a ona pojaśniała jeszcze bardziej wzmocniona kolejnym dobrym uczynkiem. Uniosła się lecąc pionowo do góry. Jakieś sto metrów nad ulicą znikła w jasnym błysku.
- Awansowała piętro wyżej – szepnął z nabożeństwem mój towarzysz.- Dzięki tobie.
Coś załaskotało mnie na plecach. Sięgnąłem ręką i wyczułem kilka młodych piórek. Szczerze mówiąc nie obeszło mnie to zanadto. Wiedziałem już co mam robić. Pomyślałem intensywnie o Justynie, o domu w którym teraz mieszka i ruszyłem przed siebie.

Siedziała na krześle gapiąc się w ścianę.
- Justyna! – krzyknąłem.
Odwróciła się. Była młoda, tak jak ją pamiętałem. Dobre pół minuty patrzyła na mnie nie poznając. Potem zaczęła płakać. Wpadliśmy sobie w ramiona. Całowaliśmy się i ściskaliśmy.
- Tomek. Siedzę tu i czekam chyba ze sto lat.
Poczułem drżenie podłogi i tynk sypiący się z sufitu.
Heniek dopadł nas i rozdzielił, jakbyśmy się bili.
- Nie możecie TEGO robić!- krzyknął.
Justyna opuściła oczy i odsunęła się pod ścianę.
- Czego?…- zapytałem.
- Przytulać się, okazywać uczuć. W ogóle. Tu jest Niebo. Obowiązują zasady. Mężczyzna i kobieta nie mogą nawet mieszkać w tym samym domu. W Niebie piętro wyżej nie mogą się dotykać, a dwa piętra wyżej wręcz patrzeć na siebie!
- Motyla noga! Ona jest dla mnie ważniejsza niż zasady.
- Niebieskich zasad nie można łamać. Są jak prawa fizyki. Miłość jest zagrożeniem dla szczęścia.
- To nieludzkie.
- Już nie jesteście ludźmi.
- Dlaczego czuję się, jakbym był w Niebie za karę?…
Usiadłem na stołku i schowałem głowę w dłoniach. Nie próbowałem dotykać żony. Zresztą dla mnie rozłąka trwała tylko kilka dni.
- A jak ktoś za życia był niespełnionym pedofilem? – zapytałem ostrożnie.
- Co znaczy niespełnionym? – zdziwił się Heniek.
- Powstrzymywał się nawet przed myśleniem o dzieciach. Cierpiał całe życie w imię wiary. Taki ktoś w nagrodę tutaj powinien używać do woli.
- Deprawować?! W Niebie?!
- Chyba nie przerabiają tu umysłów? Ludzie są różni. Jedni kochają teatr, a inni woleliby spędzić dwie godziny w zepsutej windzie niż na przedstawieniu.
Heniek zamyślił się.
- Może dla was Niebo jest Piekłem, a Piekło Niebem – powiedział po dłuższej chwili.
- Nie rozumiem.
- Nie każdy lubi to samo. Trzeba odszukać swój poziom. Ja, na ten przykład, chcę tylko jednego: zawsze już leżeć na mojej pryczy nie oglądając żony, nie roznosząc listów, nie robiąc nic. Nie chcę się przenosić ani wyżej, ani niżej. Nie wiem po co dałem się wciągnąć w to całe spacerowanie…
- Może masz rację… Mnie ta bezczynność i spokój doprowadzają do szaleństwa. Tu nawet wiatr nie wieje. Boże! – krzyknąłem w powietrze wstając i wychodząc przed budynek.- Co mamy zrobić?
Cisza. Żadnej odpowiedzi. Heniek patrzył na mnie kwaśno. Kilku aniołów przyspieszyło kroku chcąc się znaleźć dalej od zagrożenia.
- Co mamy robić?!
Cisza.
- Czy ktoś tu widział Boga?!!! – krzyknąłem na całe gardło.- To ponoć jego dom! Dlaczego nie odpowiada?!
Heniek podszedł do mnie i położył mi rękę na ramieniu.
- Było przykazanie „Nie wzywaj imienia Boga swego nadaremno”. – Patrzył na mnie ze współczuciem.- Wzywali przy byle pierdółce. Wzięło się i przeciążyło. Dawno temu…
- Nie rozmawiacie z Bogiem? Kto więc tym… zarządza?
- To jest jak automat.
Miałem tego dość. Chwyciłem Justynę za rękę i pociągnąłem na ulicę. Nie łamiąc nawet paznokcia otworzyłem właz kanału i poprowadziłem ją za sobą w dół. Po kilku zakrętach znalazłem świecącą szczelinę w ścianie. Obruszałem i wyciągnąłem parę cegieł. Czerwonawy blask oświetlił nam twarze.
- Tam będziemy wolni – powiedziałem.
Żona patrzyła to na mnie, to na Piekło. Na dole, na środku niewielkiego rynku płonęło spore ognisko. Kilka osób uniosło wzrok po czym wróciło do zabawy.
- Stamtąd nie ma powrotu…- szepnęła Justyna.
- Powrót jest… trudny. Ale tu nie mogę przeżyć wieczności. Nie mogę leżeć, spacerować i widywać cię tylko w parku. Jest już trochę za późno na zbawianie świata, ale możemy zmienić własne życie. Życie po życiu.
- Jak mamy skakać? To z pięćdziesiąt metrów!
- Jesteśmy bezcieleśni. To tak, jakby skakać we śnie.
- Ale to jest Piekło…
- To kwestia semantyki. Na poważnie Piekło zaczyna się ze dwa poziomy niżej. Tutaj siedzą najwyżej kieszonkowcy i códzołożnicy. Może tam jest właśnie nasze Niebo.
- Chcesz tego? – zapytała.
- A ty chcesz?
Pocałowała mnie. Popatrzyliśmy sobie w oczy. Złapaliśmy się mocno za ręce i skoczyliśmy. Wprost w bawiący się tłum wolnych dusz.

Murzasichle - Warszawa 2002

Udostepnij
Glodne Slonce

24 Responses to “Czy ktoś tu widział boga?”

  1. Zegarmistrz Says:

    fajny pomysl z tym blogiem i mam nadzieje ze bedzie istnial po wsze czasy. A
    i sprobuje podac link na oficjalnym fanclubie FNiN moze ktos inny tu zajrzy :)

  2. bim Says:

    Ha, ja zajżałem, jest zarabiste to. Nawet książka mogła by powstać xD “Niebo czy piekło?”

  3. Rafal Kosik Says:

    Myślałem o tym, żeby pomysł pociągnąć i zrobić dłuższe opowiadanie. Może jeszcze do tego wrócę.

  4. katine Says:

    pomysl z ksiazka bardzo mi sie podoba
    przysle tu znajomych
    naprawde extra

  5. mamrotka Says:

    Miłość jest zagrożeniem dla szczęścia??? matko! co to za hasło??! ale całość opowiadania jest bardzo dobra

  6. Procesor Says:

    Bardzo ciekawe. Aż chce się czytać dalej… Tylko nie ma nic dalej :(

  7. madzia@ Says:

    bardzo ciekawe opowiadanie, także się zgadzam, że to dobry pomysł na ksiażkę…

  8. AllRight Says:

    W czym jak w czym, ale w teologii nie jest Pan za dobry :/

  9. AllRight Says:

    Aha, i “cudzołożnicy” pisze się przez “u”. Panie sławny pisarzu.

  10. Bartek Says:

    AllRight, to jest piekło, tu wszysko jest inaczej, nawaet ortografia :)

  11. Loki Says:

    No bez jaj - książka ?
    Jeszcze ktoś przeczyta i pomyśli, że tak jest na prawdę…

  12. martynka Says:

    Kocham pana opowiadania! To też jest super.

  13. rokgosia Says:

    Boskie! Bardzo mi sie podoba ta idea i wogóle świetne opowiadanie

  14. Nemo Says:

    Niesamowite i dające do myślenia… Uwielbiam Pana fantastykę!!

  15. rybkajs Says:

    Świetne opowiadanie!

  16. FowlPS Says:

    Ogólnie opowiadanie fajne, tylko lekko zasady się nie zgadzają.
    Niebo jest tam, gdzie jest Bóg, więc w tym opowiadaniu piekło było wszędzie.

  17. ktos Says:

    Na marginesie: 2050 pisze się {i czyta } dwatysiącepiędziesiądy

  18. Rafal Kosik Says:

    Tak, muszę tu wrzucić text po redakcji, bo to wersja surowa. Cóż, autor nie robi mniej błędów od innych, a sztuka tworzenia literatury nie polega na perfekcyjnej ortografii. Autor robi wręcz więcej błędów bo… więcej pisze. Książka to praca zbiorowa kilku(nastu) osób.

  19. ktos Says:

    przez “t”> Przy okazji panie “wielki” pisarzu proszę nie pisac takich glupot bo ciemna masa w to uwierzy

  20. ktos Says:

    ogolnie beznadziejny pomysl. Lepsze fnin ale teraz to zawiodlem sie na Panu’

  21. Ashera Says:

    Świetny pomysł, chociaż… niezbyt bezpieczny. Już się zlecieli oburzeni dobrzy katolicy.

  22. Rafal Kosik Says:

    Przy każdej okazji się to spodziewam, co nie znaczy, że się nie dziwię. Do każdego pomysłu ktoś się przyczepi, że za bardzo w lewo; a inny, że za bardzo w prawo. Dogodzić wszystkim można tylko w jeden sposób - nic nie robiąc.

  23. hi Says:

    lol

  24. FanOskar Says:

    Czy książka w końcu powstaje? Bo to na serio świetny pomysł.

Leave a Reply

Przed wyslaniem komentarza na wszelki wypadek skopiuj jego tresc do clipboardu (CTRL+A CTRL+C). Jesli cos sie rypsnie i komentarz pojdzie w kosmos, bedziesz mogl sprobowac ponownie (CTRL+V).