Nie po raz pierwszy Rafał Kosik w sposób humorystyczny podkreśla absurdalne mechanizmy, szkolne, polityczne, dziennikarskie, czy decyzyjne - na prawie każdym szczeblu. Oczywiście wszystkie te smaczki są tylko dodatkiem do całej intrygi. Niemniej jednak wciąż stawiam sobie pytanie - na ile te żartobliwe uwagi docierają do „czytelnika docelowego”. Na ile młodzież faktycznie śledzi rzeczywistość wykraczającą poza internetowe „hajlajty”? (więcej na Przy kominku…)

Autor Marsa mruga do czytelników okiem – szczególnie do tych, którym twarda fantastyka naukowa z początków drugiej połowy zeszłego stulecia nie jest obca. Kosik serwuje nam właśnie takie klasyczne w treści i formie hard science fiction. Nie wydaje mi się jednak, żeby ten lekki cień klasyków, nieustannie padający na powieść, miał komuś przeszkadzać – wręcz przeciwnie, wielu zapewne ucieszy się, że nie tak dawno powstało dzieło tak doskonale naśladujące mistrzów. To tyle, jeśli chodzi o pierwszą połowę książki. Bo jest także druga.

Po tym, jak Kosik popycha akcję o kilkadziesiąt lat do przodu, zmienia się właściwie wszystko. Z “archaicznej” konwencji przechodzimy do tego, co znamy z dzisiejszej fantastyki – pomysłowego melanżu cyberpunku i typowego science fiction. Autor trochę wybił mnie z rytmu: nagle na Marsie, niesamowicie przypominającym naszą Ziemię, pojawiają się niezwykle wysokie budynki, opasające całą planetę sieci łączności, napęd rakietowy zastępują silniki antygrawitacyjne. Poczułem się, jakbym po lekturze Kronik marsjańskich dostał do rąk Accelerando. (więcej na polter.pl…)

Rafała Kosika najbardziej cenię za to, że jego książki mają do zaoferowania czytelnikowi coś więcej, niż ciekawy pomysł i prezentującą go fabułę. Mars to nie tylko powieść o mozolnych próbach terraformowania Czerwonej Planety; znaleźć w nim można przemyślenia dotyczące polityki, cykliczności historii, natury ludzi i ich miejsca w przyrodzie. Wszystko to podane bardzo umiejętnie, bez prób moralizowania czy propagowania własnych teorii, raczej w formie jednostronnej rozmowy z czytelnikiem. Dzięki temu do książek Kosika można i chce się wracać po wielokroć, odczytywać je na nowo, skupiając się na różnych aspektach treści. Mars może być traktowany jako kryminał w kosmicznej scenerii, rozrywkowa mieszanka hard SF i cyberpunku, powieść socjologiczna, zaangażowana w sprawy ekologii. Wreszcie może być, podobnie jak Accelerando, próbą ekstrapolacji współczesnych trendów rozwoju informatyki i przewidzenia ewentualnych skutków postępującej komputeryzacji nie tylko świata wokół, ale i nas samych. Z tą różnicą, że Stross zafascynowany był technologią, skupiał się na gadżetach, podczas gdy spojrzenie Kosika jest bardziej ogólne. Podobnie wypada porównanie ze Ślepowidzeniem: zarówno nasz rodak, jak i Watts, wzięli się za bary z utartymi motywami (kolonizacja Marsa i Pierwszy Kontakt). Jednakże podczas gdy Kanadyjczyk w ramach klasycznej konwencji czuł się skrępowany, wyrywał się, odwracał uwagę kosmicznymi wampirami i wężowidłami, przekuwał ją na swoją modłę, Kosik przyjął ją taką, jaka jest i znalazł w niej miejsce dla siebie. (więcej na ksiazki.polter.pl…)

Recenzja dosyć krytyczna. Linkuję ją tutaj, choć właściwie nie powinienem, bo nie głaszcze mojej książki, ale przynajmniej jest merytoryczna. Coraz więcej, szczególnie w sieci jest recenzji, które krytykują książkę, bez uzasadnienia innego niż „książka nie podobała mi się”. Na szczęście nie dotyczy to Marsa :)

Tematyka terraformowania Marsa była poruszana wiele razy, tak w publikacjach popularnonaukowych i naukowych, jak w beletrystyce. Pierwszym więc pytaniem, które zadać sobie musi czytelnik, sięgający po “Mars”, jest zagadnienie zasadności pisania kolejnej książki, dotykającej tego tematu. Otóż świeżość powieści Kosika nie leży w samym pomyśle, który w ogólnym zarysie zdaje się całkiem wyeksploatowany. Wartość tej historii wyznacza sposób, w jaki została przedstawiona. Czytając “Mars”, ulubionym bohaterem, z którym czytelnik może się utożsamiać, staje się sama, niemal spersonifikowana Czerwona Planeta. (więcej na bestiariusz.pl…)

I stało się. Zgodnie z zapowiedzią wydawniczą, ukazała się część druga powieści Rafała Kosika. Niewtajemniczeni koniecznie muszą „złapać” pierwszą część, aby skutecznie podążyć za bohaterami i narracją. Stali wielbiciele cyklu nie będą zawiedzeni, jak sądzę. Kolejny tom, jest utrzymany w znanym stylu i na właściwym poziomie. Science fiction plus elementy kryminału i powieści obyczajowej. Pomiędzy młodymi bohaterami a światem dorosłych, który również usiłuje rozwiązać problem katastrofy, toczy się walka na wiedzę, spryt i umiejętności. Kto będzie szybszy i skuteczniejszy? A tymczasem kolcoboty, mikroboty, multitool, aneroidalne roboty i sporo innych urządzeń wypełnia powieść, a przy tym życie toczy się zwyczajnie, z jajecznicą na śniadanie i typowymi problemami szkolnymi, uczuciowymi i rodzinnymi. (więcej na książki.wp.pl…)

Jak na dobrą science fiction przystało, powieść Kosika nie tylko buduje intrygującą wizję rozwoju cywilizacji w przyszłości, ale również sporo mówi o aktualnych problemach ludzkości. Brak kompromisu w sprawie metod terraformowania Marsa i kierunków rozwoju kolonii, powodowany przez ścieranie się wpływów politycznych, sterowanych przez grupy interesu, przypomina dzisiejszą międzynarodową debatę na temat globalnych aspektów ochrony środowiska. Także wszechobecność reklamy i funkcjonowanie mediów w marsjańskim XXIV wieku, czy ucieczka w wirtualną rozrywkę, są ciekawą ekstrapolacją zjawisk obserwowanych obecnie. Dochodzi do tego kwestia ingerencji w działanie ludzkiego mózgu poprzez bezpośrednie sprzężenie go z komputerem i siecią (komplanty). Zaletą Marsa jest duże prawdopodobieństwo psychologiczne – zarówno odnośnie postępowania postaci, jak i zachowań społecznych. Kosik starannie zadbał o scenografię, umiejętnie wplatając w sensacyjną akcję opisy szczegółów marsjańskiej infrastruktury, ekonomii, socjologii, polityki, biologii. Jednak obok „twardych” danych naukowych i technicznych znajdziemy tu również ustępy poetyckie, czasem ocierające się o metafizykę (choćby motyw dwójki dzieci). Zbliża to powieść Kosika do stylistyki klasycznych Kronik marsjańskich Bradbury’ego. (więcej na ksiazki.wp.pl…)

Bohaterowie wszystkich powieści Kosika mają (…) głębokie, matriksowe poczucie, że coś z tym światem jest nie w porządku. Czasem tylko muska ono ich świadomość, a czasem dopada ich (jak Jareda z Marsa, Murka z Verticala, czy Noana z Kameleona) z potworną siłą i wywraca na nice wszystko, czego trzymali się dotychczas. Utrata wiary w porządek istnienia (wiary w boga, ale i wiary w naukę) to doświadczenie traumatyczne, zmieniające życie w pasmo udręk, choć dające też pewną siłę do kopania w coraz głębszych pokładach rzeczywistości (u Jareda kopanie to przyjęło formę dosłowną). Najciekawsze jest to, że Rafał Kosik, mimo pozornie dość lekkiego sposobu pisania i oparcia fabuły książki na przygodzie, zmierza najczęściej w stronę mrocznych konstatacji. I jeśli nawet usiłuje czytelnika „pocieszać”, nie robi tego z wielkim przekonaniem. Ktoś, kogo polubiliśmy w jego utworze, prawie na pewno jest skazany na porażkę, a czasem, jak choćby w Marsie, na porażkę może być skazana cała cywilizacja. (więcej na creatio.art.pl…)

Kiedy patrzę na nastolatków na ulicy, szukam wśród nich Felixa, Neta i Niki – bystrych, niezwykłych, zainteresowanych czymś więcej niż gry komputerowe i telewizja.

Rafał Kosik pozwolił mi się rozmarzyć o sympatycznej młodzieży, o nauczycielach fizyki, którzy potrafią wytłumaczyć, czym jest pierwsza prędkość kosmiczna bez pisania wzorów na tablicy i o przygodach, które zawsze chciałam przeżyć. Napisał kolejną znakomitą powieść dla młodzieży, lecz przyjemność z jej lektury mogą też czerpać jej rodzice, nauczyciele, a nawet dziadkowie. (więcej na naszemiasto.pl…)

O czym jest „Mars”? O Marsie właśnie. Oglądamy jego historię z perspektywy co najmniej trzech pokoleń rozrzuconych niby przypadkowo na osi czasu. To jest takie klasyczne, nawet trochę staromodne SF. To jest wizja jakiejś naszej przyszłości. Kronika podboju Czerwonej Planety, procesu terraformingu, prób ucywilizowania niegościnnej ziemi. Najpierw mamy krótki starter w postaci historii pionierów-budowniczych obserwujących wznoszenie pierwszych potężnych konstrukcji, które kolejnym pokoleniom umożliwią w miarę normalną egzystencję. Dość szybko przenosimy się setkę lat w przód, by ocenić owoce prac pierwszych inżynierów. By smakować gorycz ich porażki, by czuć rosnącą rezygnację. Podbój planety nie wiedzie się po myśli wielkich wizjonerów. (więcej na katedra.nast.pl…)

Mars. Czerwona Planeta. Odległy glob, któremu poświęcono książki, filmy, a on nadal ukrywa przed nami swoje tajemnice. Nic więc dziwnego, że wciąż jest natchnieniem wielu pisarzy, którzy próbują przedstawić swoją wizję życia na czwartej planecie w naszym układzie słonecznym.

Również polski pisarz, Rafał Kosik, poświęcił swoją uwagę czerwonej planecie. Książka nosząca tytuł „Mars” składa się z trzech części. Pierwsza z nich, zajmująca zaledwie kilkanaście stron, przedstawia obraz budowy stacji, której zadaniem jest przystosowanie Marsa do życia. Odpowiednie konstrukcje mają za 300 lat pozwolić osadnikom na życie podobne do tego, jakie wiedzie się na Ziemi. Już na wstępie mamy zasygnalizowaną tajemnicę, która związana jest z czerwonym globem. Na planecie, która jeszcze wymaga noszenia skafandra, pojawia się dwoje tajemniczych dzieci. (więcej na gildia.pl…)

Nim zacząłem czytać „Kameleona”, spojrzałem na okładkę. Pierwsze skojarzenie jakie mi się nasunęło to kolejna książka o grupie astronautów, którzy przebywają na planecie, gdzie są tylko roślinki, a potem okazuje się, że jednak ktoś im dotrzymuje towarzystwa. Otworzyłem na pierwszej stronie i zacząłem czytać. Byłem zdumiony treścią: nastoletni syn średniozamożnego rolnika ogląda niebo w nocy i obserwuje gwiazdy oraz zastanawia się czy one są naprawdę dziurami. No dobrze, Kopernik jeszcze się nie narodził. Kilka kartek dalej, czyli już w drugim i trzecim rozdziale, poznaję załogę USS „Ronald Reagan”. Historia jak z przyszłości: grupa astronautów podróżuje w stanie hibernacji na planetę, gdzie 413 lat wcześniej zaginęła poprzednia ekipa badawcza. Z informacji wynikało, iż planeta jest bezludna, ale Ziemian czeka niespodzianka: sześciomilionowa populacja homo sapiens. (więcej na swiat-fantastyki.pl…)

Kiedy kilka lat temu na rynku wydawniczym pojawiły się pierwsze powieści Jacka Dukaja, zatrząsł się on w posadach. Polska literatura science fiction odżyła, stając się atrakcyjną alternatywą dla popularnych wśród czytelników powieści obyczajowych czy kryminałów. Sukces młodego Tarnowianina zachęcił innych pisarzy do prezentowania swych prac. Dziś tworzą oni całą generację pisarzy, którzy idąc w ślady Jacka Dukaja, w znakomity sposób zagospodarowują i szczelnie wypełniają niszę sci-fi w obrębie polskiej fantastyki. (więcej na dziennik-literacki.pl…)

Powoli koniec roku zaczyna mi się kojarzyć z kolejnym tomem młodzieżowej serii książkowej Rafała Kosika z cyklu “Felix, Net i Nika”. Tym razem jest to “Orbitalny spisek”. Do tego, że jestem zagorzałym fanem FNiN (chociaż poza lata gimnazjalne wyszłam już dosyć dawno) przyznaję się już od pierwszej części. Toteż po piątą sięgnęłam łapczywie i… znów zarwałam noc, bo odkleić już się nie potrafiłam. (wiecej na naszemiasto.pl…)

Rafał Kosik jest jednym z nielicznych polskich pisarzy, którzy pozostali wierni science fiction; w dodatku SF w jej staromodnym, tradycyjnym wydaniu. „Mars” czy „Vertical” nie są jednak typowymi przykładami twardej fantastyki, a najnowsza książka tego autora jeszcze bardziej odbiega od tej konwencji. „Kameleonowi” w formie bliżej choćby do „Helikonii” czy książek Le Guin ze świata Ekumeny. Czytelnik wie, że u podstaw świata przedstawionego znajdują się elementy typowe dla science fiction, ale scenografia i większość rekwizytów zupełnie nie kojarzą się z fantastyką naukową. Są charakterystyczne raczej dla powieści historycznej (by nie powiedzieć fantasy). Brzmi nieco niejasno? Może odrobinę światła rzuci na to krótki opis fabuły. (więcej na katedra.nast.pl…)

„Felix, Net i Nika oraz orbitalny spisek” to już piąty tom przygód dzielnych nastolatków, uczęszczających do prywatnego gimnazjum w Warszawie. Tym razem konieczne było podzielenie powieści na dwie części, dlatego też dostajemy tylko początek nowej przygody polskich „czarodziejów”. Co nie umniejsza faktu, że mamy do czynienia z iście niesamowitą książką, pełną barwnych postaci i nieprawdopodobnych zdarzeń. (wiecej na gildia.pl…)

Wyobraźmy sobie, że w relatywnie niewielkiej odległości od Ziemi znajduje się kilka planet o warunkach klimatycznych zbliżonych do naszej niebieskiej planety. Wyobraźmy sobie, że – choć nigdy nie zostały one skolonizowane przez człowieka – do złudzenia przypominają Ziemię, mieszkają tam ludzie i nawet mówią po angielsku. Jak to możliwe? (więcej na gildia.pl…)

Wiele jest teorii, mówiących o tym, jakie warunki zewnętrzne generują najszybszy rozwój cywilizacyjny. Naukowcy spierają się o to, czy z globalnego punktu widzenia, korzystniejszy jest wszechobecny dobrobyt czy też wręcz przeciwnie. Autor „Kameleona” stoi na stanowisku, że tym, co zmusza człowieka do gwałtownego rozwoju, jest instynkt samozachowawczy. (wiecej na bestiariusz.pl…)

Felix, Net i Nika to troje nastolatków, którzy mają niesamowity talent do pakowania się w kłopoty. Gdziekolwiek by się nie znaleźli, choćby mieli mocne postanowienie noworoczne by nie zajmować się niczym podejrzanym – i tak przygoda ich dopadnie. W najnowszej części z serii, stworzonej przez Rafała Kosika, przyjaciele muszą uporać się z Orbitalnym Spiskiem. (wiecej na bestiariusz.pl…)

W cztery dni po premierze doczekałem się pierwszej recenzji. Jest na tyle pozytywna, że nie wstyd się nią pochwalić.