Było już w komentsach, ale tutaj będzie oficjalnie i z pompą. No, pompką, bo się nie rozpiszę za bardzo. Tematem styczniowej dyskusji przy Stolyku Lyterackim był Kameleon. Jeśli jesteście zainteresowani, tu jest link.

To zabawne, ilu rzeczy autor może się przy lekturze takiego sprawozdania dowiedzieć. Szczególnie o rzeczach, których w książce, jak mu się zdaje, nigdy nie zawarł. Albo zawarł nieświadomie - dużo prawdy jest bowiem w tym, co powiedział ktoś w Lublinie podczas gali Żuławskiego, że autor jest jedynie medium społeczeństwa, w którym funkcjonuje. Jak się lepiej zastanowić, to też pasuje do koncepcji Kameleona.

Rafał Kosik wydał „Kameleona” w sierpniu 2008 i przez ostatni rok udało mu się zyskać uznanie zarówno czytelników, jak i części krytyków, co zaowocowało zdobyciem dwóch nagród – Zajdla i Żuławskiego. W takiej sytuacji polecanie książki traci sens, tym bardziej że nagrody lepiej się sprawdzają jako metody promocji niż recenzja. Wolę więc skupić się na analizie powieści. Postaram się jej bliżej przyjrzeć i przeanalizować treść na tyle dogłębnie, na ile będę w stanie. Aby mi się to udało, będę posiłkować się czasem spoilerami, co zapowiadam już teraz. (więcej na fahrenheit.net.pl…)

Decyzją jury główna nagroda im. Jerzego Żuławskiego przypadła powieści Kameleon mojego autorstwa. Bardzo dziękuję elektorom, którzy nominowali moją powieść do nagrody i jurorom, którzy ostatecznie zdecydowali o przyznaniu tej nagrody.

Pragnę też nadmienić, że Złote Wyróżnienie nagrody otrzymał Krzysztof Piskorski za pierwszy tom powieści Zadra, a Srebrne Wyróżnienie otrzymała Anna Brzezińska za powieść Ziemia niczyja.

W 2009 roku ma miejsce 2. edycja Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, przyznawanej za dzieła utrzymane w konwencji fantastyki, opublikowane w roku ubiegłym. Jury złożone z literaturoznawców i krytyków literackich obradujące pod przewodnictwem prof. Antoniego Smuszkiewicza przyznaje Główną Nagrodę oraz Złote i Srebrne Wyróżnienie. Nagroda objęta jest patronatami m. in. Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Fundacji Kultury i Festiwalu Nauki w Warszawie. Festiwal Nauki jest wyłącznym sponsorem Nagrody. (more…)

Z wielką przyjemnością i wzruszeniem pragnę poinformować, że otrzymałem nagrodę Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla za powieść Kameleon.

Wczoraj wieczorem ogłoszono listę nominacji do Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla za rok 2008. Najlepsza powieść i opowiadanie wybierane są dwuetapowo. W pierwszym etapie wyłania się kilka nominacji. W tym roku nominowanych powieści jest sześć, wśród nich Kameleon.
Ostatecznego wyboru dokonają spośród nich uczestnicy Polconu, czyli Ogólnopolskiego Konwentu Miłośników Fantastyki, który w tym roku odbędzie się w Łodzi, w dniach 27-30 sierpnia.
Wszystkim, którzy głosowali na Kameleona serdecznie dziekuję.

Miło mi poinformować, że Kameleon otrzymał nagrodę Sfinks w kategorii Polska Powieść Roku przyznawaną przez fundację Solaris. Wszystkim, którzy na mnie głosowali, serdecznie dziękuję.

Inna moja książka, Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek tom 1, zajęła szóste miejsce w kategorii Książka Roku, a opowiadanie Andrzeja Miszczaka Harpunnicy, z wydanej przez Powergraph antologii Nowe idzie, zajęło piąte miejsce w kategorii Polskie Opowiadanie Roku.

Nim zacząłem czytać „Kameleona”, spojrzałem na okładkę. Pierwsze skojarzenie jakie mi się nasunęło to kolejna książka o grupie astronautów, którzy przebywają na planecie, gdzie są tylko roślinki, a potem okazuje się, że jednak ktoś im dotrzymuje towarzystwa. Otworzyłem na pierwszej stronie i zacząłem czytać. Byłem zdumiony treścią: nastoletni syn średniozamożnego rolnika ogląda niebo w nocy i obserwuje gwiazdy oraz zastanawia się czy one są naprawdę dziurami. No dobrze, Kopernik jeszcze się nie narodził. Kilka kartek dalej, czyli już w drugim i trzecim rozdziale, poznaję załogę USS „Ronald Reagan”. Historia jak z przyszłości: grupa astronautów podróżuje w stanie hibernacji na planetę, gdzie 413 lat wcześniej zaginęła poprzednia ekipa badawcza. Z informacji wynikało, iż planeta jest bezludna, ale Ziemian czeka niespodzianka: sześciomilionowa populacja homo sapiens. (więcej na swiat-fantastyki.pl…)

Kiedy kilka lat temu na rynku wydawniczym pojawiły się pierwsze powieści Jacka Dukaja, zatrząsł się on w posadach. Polska literatura science fiction odżyła, stając się atrakcyjną alternatywą dla popularnych wśród czytelników powieści obyczajowych czy kryminałów. Sukces młodego Tarnowianina zachęcił innych pisarzy do prezentowania swych prac. Dziś tworzą oni całą generację pisarzy, którzy idąc w ślady Jacka Dukaja, w znakomity sposób zagospodarowują i szczelnie wypełniają niszę sci-fi w obrębie polskiej fantastyki. (więcej na dziennik-literacki.pl…)

Ogłoszona została lista nominacji elektorskich do Nagrody Literackiej imienia Jerzego Żuławskiego. Kameleon zajął pierwsze miejsce z największą liczbą punktów.

Nagroda jest przyznawana przez specjalistów. Nominacje zostały wyłonione w głosowaniu elektorów, natomiast zwycięzca zostanie wybrany przez jury złożone z literaturoznawców i krytyków literackich. Nagroda objęta jest m.in. patronatami Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Fundacji Kultury.

W zakończonym właśnie plebiscycie „Fantastyka 2008” portalu Katedra zwyciężyły dwie moje książki:

Kameleon zdobył najwięcej głosów w kategorii Najlepsza książka fantastyczna polskiego autora.

Felix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek (tom 1) zdobył najwięcej głosów w kategorii Najlepsza fantastyczna książka młodzieżowa.

Wszystkim, którzy głosowali na moje książki, dziękuję. Pełna lista wyników znajduje się tutaj.

Rafał Kosik jest jednym z nielicznych polskich pisarzy, którzy pozostali wierni science fiction; w dodatku SF w jej staromodnym, tradycyjnym wydaniu. „Mars” czy „Vertical” nie są jednak typowymi przykładami twardej fantastyki, a najnowsza książka tego autora jeszcze bardziej odbiega od tej konwencji. „Kameleonowi” w formie bliżej choćby do „Helikonii” czy książek Le Guin ze świata Ekumeny. Czytelnik wie, że u podstaw świata przedstawionego znajdują się elementy typowe dla science fiction, ale scenografia i większość rekwizytów zupełnie nie kojarzą się z fantastyką naukową. Są charakterystyczne raczej dla powieści historycznej (by nie powiedzieć fantasy). Brzmi nieco niejasno? Może odrobinę światła rzuci na to krótki opis fabuły. (więcej na katedra.nast.pl…)

Wyobraźmy sobie, że w relatywnie niewielkiej odległości od Ziemi znajduje się kilka planet o warunkach klimatycznych zbliżonych do naszej niebieskiej planety. Wyobraźmy sobie, że – choć nigdy nie zostały one skolonizowane przez człowieka – do złudzenia przypominają Ziemię, mieszkają tam ludzie i nawet mówią po angielsku. Jak to możliwe? (więcej na gildia.pl…)

Wiele jest teorii, mówiących o tym, jakie warunki zewnętrzne generują najszybszy rozwój cywilizacyjny. Naukowcy spierają się o to, czy z globalnego punktu widzenia, korzystniejszy jest wszechobecny dobrobyt czy też wręcz przeciwnie. Autor „Kameleona” stoi na stanowisku, że tym, co zmusza człowieka do gwałtownego rozwoju, jest instynkt samozachowawczy. (wiecej na bestiariusz.pl…)

Zgodnie z obietnicą, a i umęczony licznymi prośbami, wstawiam skróconą wersję powstawania okładki „Kameleona”. Pracowałem nad nią koło tygodnia, wykorzystując również sprzęty domowe i stare zdjęcia. Obrazkowy opis musiałem okroić, co by wszystkich nie zanudzić, a konkurencji niczego nie podpowiedzieć. (more…)

Dziś zakończyłem prace nad okładką do „Kameleona”. Jeśli macie jakieś uwagi, z chęcią wysłucham. Lepiej teraz, niż jak będzie wydrukowana ;)

Książka zostanie wydana nakładem wydawnictwa Powergraph. Premiera odbędzie się podczas Polconu 2008 w Zielonej Górze.

Miasto należało jeszcze do nich, ale wieści o zbliżającym się froncie świadczyły o tym, że być może nie potrwa to długo. Zamierzali iść równym krokiem, by dodać otuchy mieszczanom, ale nawet to im nie wychodziło. Już teraz człapali jak banda jeńców. Prowadzący kolumnę Nerhus nie dziwił się swojemu jedniodniowemu wojsku. Po osiemnastu godzinach morderczego szkolenia wszyscy jego karabinierzy myśleli tylko o śnie. Pułkownik nauczył się skutecznie walczyć z sennością, ale już na ból kolana nie mógł poradzić. Coraz bardziej dawało mu się we znaki. Dobrze, że nie muszą iść piechotą do Medgrun. Zajęłoby to tydzień forsownego marszu. (more…)

Nie widzieli się nigdy wcześniej. „Czarnych” dostarczono na pokład już w hibernatorach. Pewnie odbyli wiele takich podróży we śnie. Siedzieli teraz zaspani przy wielkim, owalnym stole w mesie i rozmawiali ściszonymi głosami. Co jakiś czas śmieli się z dowcipów kompletnie niezrozumiałych dla załogi, z którą zresztą nawet nie próbowali się zaznajamiać. Jayde, Hood, a nawet Nordsletten czuli się obecnością żołnierzy skrępowani. Ich statek nie był już tylko ich. Zajęli przeciwną stronę stołu i jedli w milczeniu. Kapitan, po wymianie zdań z dowódcą Czarnych, wyraźnie wzburzony poszedł dokończyć obiad w swojej kabinie. Szare ściany mesy wydały się jeszcze zimniejsze niż zwykle. (more…)