Oglądając ten film miałam poważne problemy z utrzymaniem pęcherza w ryzach przez masę śmiechu (no dobra, tak głośno śmiałam się tylko ja na sali - ludzie chyba nie byli pewni, co do tego, czy w ogóle wypada się śmiać). Po obejrzeniu trailera “Inglorious Bastards” byłam przerażona, że będzie to coś pompatycznego, obyczajowego i z przesłaniem. Ale “Bękarty wojny” nie mają przesłania. Ewidentnie jednoznacznie nie mają. I dobrze!

Ostatnimi czasy przyjęło się, że dobry film musi mówić o narkomanach, pedofilach, eutanazji, wojnie w Afganistanie, deprecjonowanych homoseksualistach albo samotnych ojcach, którym nikt nie chce dać urlopu macierzyńskiego. A to tylko i wyłącznie dlatego, że od jakiegoś czasu Linklater, Tarantino, Lynch, Kubrick (z oczywistych powodów) czy Kusturica nie zrobili nic naprawdę głośnego i dobrego! Na afiszach wiszą “9″ - ładny film o tym, jak można w prosty sposób coś schrzanić i naprawić z pomocą przyjaciół (lub bez), “Galerianki” - przerażająca wizja Polskiej młodzieży, która według statystyk przecież wcale nie jest taka zła, a nawet można by zaryzykować stwierdzenie, że nieźle wykształcona, oczytana i ciekawa świata i “Weronika postanawia umrzeć” - ekranizacja powieści pseudofilozoficzno-pseudoreligijno-pseudoromantycznej znienawidzonego przeze mnie autora prozy obyczajowej dla pań w średnim wieku Paulo Coelho.

Generalizując - ostatnimi czasy oglądamy filmy, opowiadające o tym, jak dobro wygrywa ze złem, jak inni mają zrypane życie, bądź ewentualnie jak zatkać dziurę w budżecie 13-latki. To jest kino doby kryzysu. Ale ja nie przeżywam kryzysu! Ja nie mam problemów, a nawet jeśli, to rozwiązania nie będę szukać wśród hitów kinowych o zatrważająco wysokiej oglądalności. Chcę wartkiej akcji, krwistych dialogów, bohaterów, którzy rodzą intensywne emocje jednym mrugnięciem powieki, mistrzowskiej oprawy tego wszystkiego i Brada Pitta udającego, że umie mówić po włosku.